مسیری که با چشمانی تیز بم اشاره کردن

مسیری که نه سودای نه اه و تابی

نه روشنتر و نه تاریکتر هنوز بحران قحطی بودنت رااز میان بر نداشتن سختراز واژه های انتظار نفس های باد را مه گونه می کشم کسی ندانست چه مرگی را راه و رسم بو کشیدن کردن سال هاس پیر گشته ی می و میخانه شدم هیچ کسی ندانست بوی مستی در چه حالی شکوفاتر از روشنایی و تاریکتر از تاریک شدن است.

راه عبور یک طرفس برنگرد جریمه میشی.

افسوس که دنیا اغشته ای از گناه و پلیدی است که هیچ کس به هیچ انسانی که هم نوع خودش است نمی تواند اعتماد کند

دنیای که سرتاپا از محبت طبیعت و موجودات زنده است و هر موجودی با طبیعت به راحتی می تواند سازگاری و دوستی بکند افسوس که انسانی که اشرف مخلوقات است ودرجه  اش از همه موجودات و طبیعت بالاتر است نممی تواند در کنار هم با خوبی و خوشی بدونه ظلم و حیله باهم زندگانی کنند.

هر واژه است که همیشه هر جا که میای سر دربیاری تکرار می شود من نمی توانم بت اعتماد کنم

کلمه ای است که که فرد  همیشه روش تمرکز می کند و با یقین دل همیشه بیان می کند اما افسوس که هیچ وقت نمی توان ان اعتمادی که به معنی حقیقی است بدست اوریم و به راحتی در کنار هم همسایه باشیم و در این طبیعت چهار فصله با موجوداتش زندگانی کنیم

ترک کردن تو ترک کردن خودم است که چه بسا هم زبان نباشیم و از هر قبیله ای باشیم چون تعریف ما یک معناست اما هر بار تورا ترک می کنم احساس می کنم که در حین واقعیت از خودم دور شدم چون دارم هم نوعانی که از خودم می باشن ترک می کنم و برای همیشه ازشان خداحافظی

چه سال ها  بود که عمری بدونه سکوت داشتیم اما انقد خشم و دیدگانی تیز داشتیم که هیچ وقت نمی توانستیم از چیزی که جدا از فطرت انسان است تحمل کنیم و هیچ وقت جوش نیاریم

باز به سال هایی بر می گردم که در ان بتوانم با تو زندگی کنم و  عمری مفید را بسر ببریم

که افسوس حتی خیالات ذهنی و فکری هم بزرگترین دشمن احساسات ما شدن 

افسوس که حقیقت  هیچ وقت به احساسی که سرشار از پاکی و سادگی است راه نمی دهد و همیشه خودش را بزرگتر و بهتر می داند

بنظر تو آیا زمانی می باشد که ما باهم در کنار هم باهر عقیده و افکاری که داریم زندگی کنیم و همدگیر را با شور و شوق و بدونه نیاز تحمل کنیم؟

شکست بغض شب که در تاریکی ابر سیاهی همچون سپیده دم از ساحلان دریا که امواج بر نگاه هانت می انداخت

چه جرقه ی سحر آمیزی بود

هنوز نمی دانم چطور این شب همان اول شب زندگیم بود که مرا به سوی تو در ساحل شبانگاه روانه می کرد.

چه شد امواجی که از اشک چشمانی سیاه هموچون تاریکی شب که ظلمت ماه را ازش گرفتن

 با اشک چشمانت که از درونم سیاه تر بود داشتن سیرابم می کردن که کردن.

مگر چه ظلمی در حق آسمان کردم که همیشه سقفش تاریک است

مگر کدام نت ناحق را بر پنجه گانم نواختم که رنگین کمان نیزه ی زجر شده به جان و درونم و هر بار با سر برندش در افکارم می تابد و می نوازند.

مگر کدام خط بارک را پهن کردم که گودال های خط منرا می بلعند

جاده ای را مسیرم قرار دادند که آسفالتش باتلاق قدم هایم شدن و هر بار به زمین دوروبرش دست می گیرم خارهای زمین پنجه هایم را از خاک جدا می کنند و انگار سال هاست که من به خاک ظلم می کنم

پر ترینی ترین پرواز پرستوی کوله باره درونم در جهنم می سوزانند تا هیچ وقت پرستوی وجودم نتواند به بهشت راه یابد و مدتی در آن زندگانی کند. چه کسی گناه منرا می داند؟

از اون آسمانی که همیشه سقفش تاریک است و هیچ وقت نمی گذارد روشنایی را ببینم

از اون امواج اشکهایی که از درونم سیاه تر است

از اون آسفالت مسیر زندگیم که هر قدمش باتلاق

از خاکی که زمینش خارو در بین پنجه هایم جدایی می ندازد .

کی می داند چی می گویم و از چی دارم حرف می زنم؟ 

اه ای شب تاریک که ماه را همیشه در زیر ابر های سیاه پنهان می کنید و از دیدن روز و خورشید منرا منع می کنی و هر بار سردی هوایت را بر جسمم می تابانی اینو بدان من سالها زندگی نمی کنم و عاقبت روزی این خاک و سرزمین را با تو ترک می گویم  تا دلت می خواد منرا در شکنجه ی امواجت آزار و اذیت بده مهم نیست چون عادتی شده است که دارم باش زندگی می کنم و باش می جنگم و این تویی هر شب باست همیشه دنیای منرا تاریکتر از خودت نشان بدی روز را ازم بگیری و این منم هستم بلایی برای تو شدم که باید همیشه اینطور بمانی اما این را می دانم عاقبت روز روشن بر تو غلبه می کند و حقیقت های درونم را می دانید و آن زمان که دانسته هایم را درک می کنی می دانی من جز همدم تو هیچ چیزی دیگه نبودم ووقتی کرده هایم را می بینی از خودت و همه چیز شرمگین می شوید .

واژه ی غریب تنها گونه ای از گونه های شکسته با هزاران پنچه های بریده که هر لحظه بوی فصل ها از خود می گیرد و در پنجه هایی نازک اسیر و زندانی می شود و این واژه همیشه در تنگنای تنگه نفس بودن و نفس کشیدنی از غم و غصه است

هزاران کوهستان را قدم به قدم با نوایی دل شکسته طی کردم و عاقبت با هر بدبختی که شد با بالای کوه رسیدم  گرچه کوه هم درمانم نشد احساس غربت بیشتر خفم می کرد نمی توانستم مناظر با این همه عظمت و زیبایی را نگاه کنم و ببینم آدما در این طبیعت پاک دامن و آرایش شده در غربتی هستن که هر نفسشان را آلوده و آعشته آز بی رحمی و بی مهری است

هر بار از پلکانهایی گذشتم و اخرین پله ها نفسم را بریدن که افتادم  بر همان پله ای که خوب و بد ازش عبور می کرد و معلوم نیست سال های بعد چه کسانی از پله ها عبور می کنند

نمی دانم این واژه تا چه اندازه زندگی را تباه کرده است که من و همسایه باشیم و اما از هم دور و بی مهر

چه سرزمینی است که در سقفی زندگی می کنیم وقی بارشی از باران میاد هیچ وقت ماراخیس نمی کند و هیچ نفسی نفس مارا زنده نمی کنم  نمی دانم کدامین کوه جایگاهی است که بتوانیم در آن خانه ای از عشق و صفا و محبت بسازیم و زیر بارانش با خوشی ها و مهر ها عبور کنیم

هر قدم را پشت قدم می زنند اما کیست قدم اول را جلودار باشد و در سیاه چاهی نیفیتد و در زندانی شب گونه گیر نکند

اه که نمی دانی داستان غربتم چه چیزی را بیان می کند و از کجا شروع می شود 

عاقبت خشکی دلم را با خودش کویر مانند می کند که هر فصلی را بیابان می کند و هیچ کوهی را با پوشش سبز و گیاه و درخت و آب نمی گذارد و رنگ غربت را بر همه چیز می نهاید

توم می دانی خستگی چیست که از واژه نگران بودن  غربت بالاترین معنا را دارد

سرزمینی با گنج هایی بزرگ که هر روز این گنج ها جان می دهد و کسی در فکر آبیاریش نیست سرزمینی که در آن سال ها زندگی می کنیم افسوس که هیچ وقت ازش نمی پرسیم هیچ هر وقت جایی را برای استراحت می گیرم آلودش می کنیم می دانی چمن چقد مارا ...........می بیند

افسوس که منم سرزمینی هستم که نه کوه نه باران نه هیچ چیزی دیگه آرایشم نکردن و هر بار مانند غربت به دشت کویر مانند آراسته می شوم .

راستی نگرانیم چیست؟

زندگي را خواهانم که با ان فرياد هاي ساده گونه و صادقانه باشد اما افسوس که غرور و تکبر انقد گلويم را گرفته است که نمي توانم حتي خودم را موجودي اجتماعي ببينم فقط تظاهر مي کنم

نمي دانم معني دوست داشتن يعني چي کسي را دوست دارم اما بي تفاوت ازش مي گزرم و هيچ انتظاري ازش ندارم ولي نمي دونم معني اين دوست داشتن چيست که کسي يا چيز را دوست دارم براش نمي جنگم ايا احساس خودم براي خودم ارزش نداري و نمي خوام براش ارزش بگذارم

از همه چيز مي گذرم حتي از مال و ثروت دنيا از همه خوشي ها اما نمي توانم هيچ وقت خودم را از کسي زيادتر بدانم و خيالي کنم که فقط من در اين دنيا هستم و هيچ کسي لياقتم ندارد

یه پارچه ی سرنوشت عاقبت چی....................؟

راستی تابحال شده است به خود و اعمال و رفتارت فکر کنی ؟

آیا واقعا به این ایمان داری که روزی توهم این دنیارو ترک می کنی؟

افسوس که لانه ها و لابلا های گوشه ی این دنیا تورا کور  کرده است و هر کاری که دوست داری می کنی و آنقد دل خوشی به چیزایی زودگزر که روزی که موعد رفتن می رسد کار از کار گذشته است

چقد سخت است آدمی زاد در لانه ای که سال هاست خودشان درست کرده اند و برای آبادان کردنش از هیچ چیزی دریغ نمی کنند احساس آرامش و امنیت نکنند

چقد ناخوش و تلخ است در جایی زندگی کنید که جان انسان و احساس انسانی هیچ ارزشی ندارد و  مانند یه حیوان زبان بسته و مظلوم به آسانی بت حمله ور بشن و قتل براشون مثله اب خوردن باشه ی و دنیا هر کی هر کی باشد و چیزی بنام وجدان و شرف دیگه اثری نکند.

سنگ نزن بر در ناحق که حق درت را می کوبد با سنگ

راهی را که در پیش داری برو اما راهی که می ری را از خودت تباه نکن

گرفتار مهر و محبتی که سال ها در آن اغشته ی  هوا و هوس بوده ی نشو چون مسیری که در پیش داری تورا به نابودی می کشاند

باز در ناحق را نکوب خدا می دونه ی حق چطوری درت را می کوبد با کدامین سنگ که شاید همه چیز را متلاشی کند

بزارید زندگی کند اون که کاری به کار شما ندارد چرا می خواید دردسر و بلا براش بیارید بس کنید

چوب خدا صدایی ندارد اگر صداش در بیاد هیچ کسی جز خودش آرامشی نمی دهد

سنگ نزن بر در ناحق که حق درت را می کوبد با سنگ

 عجولانه نامه هاي دلم را از سر برگ تا اخر باز مي گشايم اما همچنان تو در غرورت ماندي و طوري ديگه حساب باز مي کني

از شدت قلب تا زربانش به نوک زبانم ناله هاي درد را به قلمم مي نويسم تا بدانند درد از من نيست بلکه درد از دل و بي تابيش که هیچ چیز را حالی نیست  حتی حقیقت و واقعیت.

آن قد هراسان  بودم كه معني عرق كردن اشكامو نمي دانستم
 هنوز  كه هنوز نگاهانت را تيزتر كردي 
نمي دانم كدامين تكيه گاه عاقبت تكيه گاه شرم و حيا و شرفم مي شود
هنوز نمي دانم كدامين قبله قبله گاه درون و وجدم مي شود 
كاش هم تو هم مي  دانستي كدامين معبود به درگاه درونم رجوع مي كند و كدام يكي عابد رازهايم مي شود

هنوز نمي دانم كدامين شجرنامه شجره زندگيمه و  مونس با كدامين سطر شجره بامن مي نويسد و قلمم را با دستانش روبه خط زندگي مي كشاند

هنوز نمي دانم عاقبت اين سرنوشت چيست گر چه توهم نمي داني

بشيتر از آن هراسانتر شدم كه لرزه هاي تنم را با زمستان گرما و گرمي دادن و يكي شدن 

هنوز نمي دانم كدام تيكه گاهي هستم كه تو تكيه اي به من مي كني و از لرزش بدنم با سرماي جسم نلرزي و بتواني گرماي عميق  و شوق وجودت را بهم بدي وماندگارش کنید

هنوز كه هنوز در تيزي نگاه هانت سوخته  ام نمي گم عاشقم اما ديوانه وار بيتابم

نه تو  هيچ كسي ديگه تابم را نمي تواند بشكند

نمي دانم هنوز هم نمي دانم چون گيج تر از روز آشنايي هستم

گيج تر از روزي  هستم كه به دنيا آمدم .

1. درستایشت شکی ندارم
2. نه روشنتر نه تاریکتر
3. فاصله ی زمانی
4. بغض شب
5. نگرانیم چیست؟
6. شرافت
7. سرنوشت
8. سنگ نزن بر در ناحق که حق درت را می کوبد با سنگ
9. شدت قلب
10. تكيه گاه
11. قطره قطره
12. جاده ها تاریکتر شدن!؟
13. کدام يک حقيقترند ؟
14. عشق مسیر خودش را ادامه می دهد شاید با عشقی دیگه شاید با دنیای دیگه.
15. روزگاری بود